ايران‌مهر

دلتنگي هاي ني رها شده از نيستان

بر بلندای فریاد

چند روزی است که عجیب احساس سردرگمی و منگی را دارم. انگاری که پتک آهنگران به سرم اصابت کرده و حال و روز خوشی ندارم. دوست دارم بر بلندای کوهی قرار گیرم و بر سر زمین و زمان فریاد بزنم و صد البته که به قول شاعر: درد اگر درد من و ناله اگر ناله من / آنچه البته به جایی نرسد فریاد است.

با عزیزی در این مورد مشورت می کردم و او معتقد بود که این روزها زیاد فکر می کنم و مشفقانه مرا رهنمایی می کرد که بابا بی خیال و  خوشی دنیا را بچسب!! اما برای منی که همواره غصه خودم و دیگران را خورده ام، چنین نسخه‌هایی هیچگاه جواب نمی دهدم. پس باید که بسازم و بسوزم که سرشت ازل از ابتدا برای من و امثال من چنین سرنوشت تلخی را مرقوم داشته است.                                                                                                             

+   علی مومن‌ لو ; ٢:٢۳ ‎ب.ظ ; ۱۳۸٧/۱۱/۱٢

design by macromediax ; Powered by PersianBlog.ir